Gesloten, morgen weer open vanaf 11:00
Nieuws

Hatti Rees

Hatti Rees

Hatti Rees

[English version below]

Planet Chill Wonderland is de naam van het project. Een paar maanden terug ben ik spiritueel ontwaakt in de zee, daardoor vond ik vreugde, zelfs in de donkerte van ons huidige klimaat. Ik wilde dat de ruimte mijn eigen visuele landschap overbracht, een smeltkroes van ideeën, visueel en audiovisueel. Als een multidisciplinair kunstenaar ontwikkel ik mijn ideeën en narratieve concepten door middel van beeld, film, sculptuur, digitale technologie, augmented reality en geluid. Het kan alles zijn. Planet Chill Wonderland is het platform waar ideeën geboren worden. Planet Chill Wonderland is een vorm van escapisme. Planet Chill Wonderland is een fluïde wereld waarin je kunt zijn wie je maar wilt zijn. Je mag je eigen identiteit bepalen. Je mag je eigen gender bepalen. Je mag je eigen toekomst bepalen door je fantasie te gebruiken. In mijn universum leven we allemaal al op Planet Chill Wonderland.

In mijn zelfportretten ontmoeten we een paar van de personages die ik van tijd tot tijd oproep: Gutter Girl; Dolly Rotten; Luna Ophelia Blue; huisvrouwen en de veelzijdige Renaissance-vrouw. De beelden heb ik zo gemonteerd dat er een balans is ontstaan tussen de donkerte, mijn voorliefde voor Hollywood en gewaagde werken.

Het eerste personage dat ik ooit heb bedacht, kwam in me op toen ik vier of vijf jaar oud was. Ik had een denkbeeldige vriend, genaamd Perry. Hij droeg een rood gewaad en ging overal met me mee naar toe. Hij is uit een schilderij gestapt dat in mijn ouderlijk huis hing.

Zonder het gereedschap van de kunst, zou het onmogelijk voor me zijn om de wereld te begrijpen. Visuele creatie is mijn taal. Als ik niets zou mogen maken, dan zou ik niet kunnen praten, niet mezelf kunnen uitdrukken, niet kunnen vechten, ik zou niet kunnen leven.

Ik denk dat het podium van de wereld een plek heeft voor veel personages. De enige zekerheid die we hebben is dat we doodgaan en in een morbide mix van lot en keuze, groeien we naar het einde toe. Mijn personages zijn momenten in de tijd, vaak dichtbij de dood of ze overbruggen de griezelige kloof tussen de gewone en de geestenwereld. De dood is zo scherp en krachtig, het is ons laatste moment, onze laatste performance op aarde. In de dood, in ons laatste optreden, kunnen we iets achterlaten. Het sluit het hoofdstuk van ons levensverhaal en ik denk dat dat heel poëtisch is. We kunnen kiezen om lichtheid in de dood te zien en lachen om de dood in plaats van er tegen op te zien en er bang voor te zijn. Ik geloof dat we allemaal in het lot en de reis moeten geloven. We moeten het einde omarmen wanneer onze tijd gekomen is. 

Planet Chill Wonderland is the name of this project. A few months back I had a spiritual awakening in the sea, it allowed me to find joy, even in the blackness of the current climate. I wanted the space to reflect my own visual landscape, a crucible of ideas, both visual and auditory. As a multi-disciplinary artist, I process my ideas and narrative concepts through images, film, sculpture, digital technology, augmented reality and sound. It could be anything. Planet Chill Wonderland is the place where ideas are born. Planet Chill Wonderland is a form of escapism. Planet Chill Wonderland is a fluid world where you can be whoever you want to be. You can define your own identity. You can define your own gender. You can define your own future through imagination. In my universe, all of us are already living on Planet Chill Wonderland.

In my self-portraits we encounter a few of the characters I return to from time to time: Gutter Girl; Dolly Rotten; Luna Ophelia Blue; housewives and the Renaissance Woman. The images have been arranged to show a balance between darkness, my fondness for all things Hollywood and edgier work.

I came up with my first character when I was four or five. I had an imaginary friend called Perry. He wore a red cloak and followed me everywhere. He had stepped out of a painting in the house I grew up in.

Without the tools art gives me it would be impossible for me to comprehend the world. Visual creation is my language. If I could not create, I would be unable to speak, unable to express myself, unable to fight, unable to live.

I think the world’s stage has a place for many different characters. The only certainty is death, and with a morbid mixture of destiny and choice we grow towards the end. My characters are moments in time, often near death or bridging the uncanny valley separating the everyday and the spirit world. Death is so keen and powerful, it’s our final moment, our final performance on this earth. In death, with our final act, we can leave something behind. It’s what closes the chapter of our life’s story and to me that’s very poetic. We can choose to see lightness in death, laugh about death instead of dreading it. I think all of us need to have faith in destiny and in the journey. When our time has come, we should embrace it.

Power to the Models - Curated by Jan Hoek

Foto: Hatti Rees