Gesloten, morgen weer open vanaf 11:00
Nieuws

Ismail Ilgun

Ismail Ilgun

Ismail Ilgun

[English version below]

Ik ben een heel simpele jongen met een Turkse afkomst. Bij ons vragen ze altijd wat je leeftijd is, wat je beroep, en in welke stad je bent geboren. Dus laten we daarmee beginnen. Ik ben 23 jaar oud. Ik doe YouTube voor de lol, ik ben er nog niet uit wat ik wil worden, misschien journalist, ik wil verhalen blijven vertellen en ik ben geboren in Aksaray.

Ik kende tot mijn negentiende alleen de wijk waar ik ben opgegroeid, Poelenburg. Als je in Rotterdam in de hoogste toren woont, dan zie je de horizon. Ik zag alleen dezelfde dealer steeds met een andere auto, of nieuwe kleren. Dan wil je dat ook. Ieder mens wil ergens bij horen. Ik verspilde mijn tijd door alleen maar te hangen en te blowen. Daarna maakte ik video’s, ik liet van dichtbij zien hoe het eraan toe ging in de achterstandswijken, daar kon geen journalist bij in de buurt komen. Ik zat opgesloten in een doolhof, het enige uitzicht dat ik had waren andere huizen, allemaal dezelfde als die waar ik in zat. We zaten opgesloten in onze wijk, en iedereen probeerde er iets van te maken. Je moet twee keer zo hard werken op om te vallen. Iedereen in Nederland viel over me heen, een jongen van negentien. Al die haat heeft me uiteindelijk wel geholpen. Of het terecht is of niet doet er niet toe, ik ben ze dankbaar omdat het me verder heeft gebracht.

Mensen zouden niet gelijk moeten oordelen maar eerst vragen moeten stellen: hoe zijn die kinderen in die situatie beland? Niet de tong uitsteken en ‘treitervlogger’ zeggen. Alles wat nieuw is krijgt veel haat en uiteindelijk komt de gewenning. Eerlijk gezegd denk ik niet na over hoe mensen me nu zouden moeten zien. Om dat te weten moet ik mezelf kennen en daar ben ik nog niet. Ik wil eerst kijken en leren.

Ik was altijd op zoek naar iets. Een begeerte die ik niet kon onderdrukken. Op 18 februari om 8 uur in 2018 had ik mijn eerste les in een Islamitisch centrum hier in de buurt. Ik raakte meteen verliefd op kennis en wilde alleen maar meer weten. Daarvoor geloofde ik niet echt. Ik weet niet wat me trok, een gevoel, en dat gevoel had gelijk. De ontvangst was zo warm, dit voelde als een plek waar ik kon groeien. Daarna ben ik stiekem naar Turkije gereisd om vrijwilligerswerk te doen bij het Islamitische centrum van Üstad İsmail Çetin. De eerste dag was heel awkward want ik sprak geen Turks en ze hadden me niet verwacht. Uiteindelijk ben ik dertien dagen gebleven en nog eens vijf keer teruggegaan. Daar hielpen we mensen, kreeg ik les en dronken we lekker veel thee. Ik zou zo weer teruggaan.  

I’m a simple kind of guy with a Turkish background. We always start by asking about your age, your job and what city you were born in. So let’s start there. I’m twenty-three years old, I’m on YouTube for fun, I haven’t decided what I want to be, a journalist maybe, I want to keep on telling stories and I was born in Aksaray.

I was nineteen before I got to know anything outside of the neighbourhood I grew up in, Poelenburg. Living in Rotterdam’s highest tower, you can see the horizon. All I’d see was the same drug dealer, always in a different car, or new clothes. So you want what he has. Everyone wants to be part of something. I wasted my time hanging around and smoking weed. After that I made videos, I showed what it’s like in deprived neighbourhoods up close, journalists couldn’t get anywhere near. I was trapped in a maze, all I could see were more houses, every single one the same as the one I was in. We were trapped in our neighbourhood, and everyone was trying to make the best of it. Getting noticed takes twice the effort. Everyone in Holland came at me hammer and tongs, me, a nineteen-year-old. In the end all that hate did help me. Whether or not they had a point doesn’t matter, I’m grateful because they helped me move on.

People shouldn’t be so quick to judge, and ask questions instead: how did those children end up in that situation? Don’t simply thumb your nose and cry ‘vlog troll’. Anything new starts off getting a lot of hate and then they grow accustomed. To be honest, I don’t really spend any time thinking about how people should see me now. Knowing that would mean knowing myself, and I’m not there yet. First I want to watch and learn.

I was always looking for something. A longing I couldn’t suppress. I had my first lesson on the 18th of February, 2018, at an Islamic centre near here. I immediately fell in love with knowledge and kept on wanting more. Before then I didn’t really have faith. I don’t know what drew me in, a feeling, and that feeling was right. They welcomed me with so much warmth, this felt like a place where I could grow. Afterwards I snuck away to travel to Turkey, volunteering at Üstad İsmail Çetin’s Islamic centre. The first day was real awkward because I didn’t speak any Turkish and they hadn’t expected me. I ended up staying for thirteen days and going back another five times. We helped each other there, I was taught and we drank lots of lovely tea. I’d go back tomorrow if I could.

Power to the Models - Curated by Jan Hoek

Foto: Ismail Ilgun