Gesloten, morgen weer open vanaf 11:00
Nieuws

Lotte van Eijk

Lotte van Eijk

Lotte van Eijk

[English version below]

Er bestaat geen één parfumreclame met een dik persoon. Hoe bizar is dat? Dan maak ik het zelf, dacht ik. De Dior-reclame met Charlize Theron lijkt haast een trailer voor haar nieuwste film, het is prachtig, maar het helpt de mensheid niet. We zijn zo gewend om naar dunne, witte, cis-gender mensen te kijken dat het haast niet opvalt hoe vreemd dat is. Door slechts één element te veranderen, kijk je er heel anders naar. Daarvoor gebruik ik mijn eigen lichaam. Gaan mensen de waanzin van de perfecte parfumreclame inzien? Voor het eerst heb ik mijn eigen beelden wel laten bewerken. Op mijn Instagrampagina doe ik dat nooit, want niemand ziet er zo uit. Nu is mijn huid smooth gemaakt en heb ik een twinkeling in mijn oog. Dat heb ik heel bewust gedaan omdat dikke mensen die door anderen geportretteerd worden meestal letterlijk aangedikt worden. De putjes worden gehighlight, de cellulitis aangezet, en het contrast omhoog gegooid. Net als Charlize Theron ben ik nu ook helemaal smooth.

Ik ben een kind van een dikke vader en een dunne moeder. Van kleins af was ik al gezet en werd me verteld dat dik zijn ongezond is. Op mijn achtste moest ik op dieet, mijn ouders deden wat de dokter ze aanraadde. Maar daar hoor je helemaal niet mee bezig te zijn als kind, kinderen moeten gewoon spelen en snoepen. Mijn oma was net als ik ook zwaar, met haar kon ik goed optrekken. Oma was mijn rots in de branding. Op haar 65e kreeg ze een lichte hartaanval en niet veel later bleek dat ze uitgezaaide kanker had. Na een maand was ze heel veel afgevallen door alle morfine en ze hield het niet lang meer. Ik stond toen aan haar bed en ze zei: ‘Gelukkig ben ik toch nog dun geworden.’

Dit ga ik niet doen, dacht ik. Ik ga geen 65 worden en dood aan kanker en dan dit zeggen. Dat gaat niet mijn leven zijn. Mijn oma haatte haar lichaam, dat ga ik niet doen. De maatschappij heeft haar verteld dat ze haar lichaam moet haten, niet zijzelf. Ik heb één leven. Ik vind het niet vervelend om dik te zijn, jullie vinden het vervelend. Het is mijn missie om zoveel mogelijk mensen mee te trekken. Het maakt niet uit of je 50 kilo, 90 kilo of 150 kilo weegt, als je maar gelukkig bent. Mijn toekomstige kinderen mogen niet door hetzelfde heengaan als ik. Zij zouden zich niet moeten schamen om een pashokje uit te komen, of erger, met een mes in de keuken staan om hun eigen buik af te snijden. Mijn lichaam wordt als een freak show gezien. Vroeger hadden we geen rolmodellen. Als kind kende ik alleen Ursula uit de Kleine Zeemeermin, nu vind ik haar een bad bitch, ze staat zelfs op mijn telefoonhoesje, maar als kind wilde ik Ariël of Doornroosje zijn. Of hoe heten die andere kutprinsessen? Zo zag ik er niet uit, ik leek op een paarse octopus. Toen wilde ik dat niet, nu wel. Ik ben ready! Ik wil een hack van het systeem worden. Vijf jaar geleden nam ik de eerste foto waarop ik mijn eigen lichaam gebruikte, en daarna ben ik nooit meer gestopt.

There is not one perfume ad with a fat person in it. How weird is that? So I thought, ‘I’ll just make it myself.’ The ad for Dior with Charlize Theron looks like a trailer for her newest film, it’s stunning, but it’s of no help to humanity. We’re so used to looking at thin, white, cisgender people that we barely notice how strange it is. Altering just a single element changes the way you look at it. I use my own body to that end. Will people notice the insanity of the perfect perfume ad? For the first time I’ve had my own pictures retouched. On my Instagram page I never do because nobody looks like that. This time, my skin’s been made smooth and there’s a twinkle in my eye. It was a very conscious decision because when others portray fat people, they’re fatness is usually literally fleshed out. Dimples are highlighted, cellulite is accentuated and contrast is turned way up. Just like Charlize Theron, I’m all smooth now.

I’m the child of a fat father and a thin mother. From a young age I’d been stocky and told being fat is unhealthy. When I was eight I had to go on a diet, and my parents did what the doctor ordered. But a child shouldn’t have to deal with these kinds of things, children should be playing around, eating sweets. My grandmother was heavyset like me, I got on well with her. Grandma was my port in the storm. When she was sixty-five she had a minor stroke and soon after we learned she had metastasised cancer. In the space of a month she lost a lot of weight because of all the morphine and she didn’t last much longer. I was standing next to her bed at the time when she said: ‘Thank god I got to be thin in the end.’

''That won’t be me,’ I thought, ‘I’m not going to be sixty-five, die of cancer and say that. That’s not what my life’s going to be.’ My grandmother hated her body, I refuse to do the same. She wasn’t the one who taught herself to hate her body, it was society. I only have this one life. I don’t mind being fat, you mind. It’s my mission to have as many people as possible follow. It doesn’t matter whether you’re seven stone, fourteen stone or twenty-five stone, as long as you’re happy. My future children can’t be allowed to go through the same things I did. They shouldn’t have to feel ashamed when leaving the fitting room, or even worse, end up standing in the kitchen with a knife, wanting to cut off their own belly. My body is seen as a freak show. We didn’t use to have any role models. As a child, I only knew of Ursula off The Little Mermaid, now I think she’s a bad bitch, I even have her on my phone case, but as a child I wanted to be Ariel or Sleeping Beauty. Or whatever all those shitty princesses’ are called. That wasn’t me, I looked like a purple octopus. I didn’t want to, then, I do now. I’m ready! I want to become a system hack. Five years ago I took the first photograph using my own body, and I haven’t stopped since.   

Power to the Models - Curated by Jan Hoek

Foto: Lotte van Eijk