Gesloten, morgen weer open vanaf 11:00
Nieuws

Sylvana Simons

Sylvana Simons

Sylvana Simons

[English version below]

In eerste instantie wilden we voor dit project 150 mensen fotograferen in de Tweede Kamer die daar op dit moment niet zitten. Mensen die normaliter niet met macht worden geassocieerd. Een diverse groep van daklozen, mensen met een psychiatrische achtergrond, divers valide mensen, personen die zich identificeren als queer, een meerderheid aan mensen van kleur; iedereen die nu niet gerepresenteerd wordt in posities met macht. Waarom zien we die mensen niet? Door corona konden we onze plannen niet voortzetten. We zijn opnieuw gaan nadenken.

We zijn uitgekomen bij een portret in woorden, omdat een afbeelding van mij, zo leert de ervaring, sterke associaties oproept. Dat is deels te wijten aan de zogenaamd 'neutrale' blik die maatschappelijk wordt gehanteerd. De lens waardoor wij personen zien is overwegend wit, westers, patriarchaal, koloniaal, binair in de zin van gender en heteroseksueel. Dat zie je pas als je niet tot die groep behoort.

Ook het museum hanteert die lens. Om een voorbeeld te noemen: als er geen genderneutraal toilet is, dan is dat onveilig voor non-binaire of transgender personen. Of wanneer een Ghanese kunstenares werkt tentoonstelt in Nederland, dan wordt dat gezien als exotisch. Als je bent grootgebracht met een Westerse canon waarin vooral witte mannen centraal staan, dan is het ook moeilijk om het werk van een Ghanese kunstenares te duiden, je kent de achtergrond niet. De blik van het museum bepaalt hoe de ander jou ziet. De instituties zouden neutraal zijn, maar dat is niet zo. Musea zijn van iedereen en toch wordt niet iedereen gerepresenteerd. Dat zie je terug in het personeel, in de tentoonstellingen en in de vaste collecties. Witte mannen voeren in alle lagen de boventoon. Het leidt tot eenzijdige beeldvorming waarin de zogenaamde uitzondering zich zal blijven moeten legitimeren; zich noodgedwongen moeten verhouden tot een standaard die mensen in de basis uitsluit. Zolang er geen diverse blik is, kan er geen gelijkwaardigheid ontstaan. Dat begint bij het erkennen dat je eigen blik niet neutraal is. Met BIJ1 zijn we op zoek naar structurele verandering. Niet dat er een keer een zwarte vrouw in een museum hangt en dat dat het dan is. Het personeel van Stedelijk Museum Breda zal op ons initiatief een privilege training volgen bij een instantie die wij kiezen. Het is een kleine stap, maar het is een begin.

Het portret in woorden is geschreven door dichter en spoken word artiest Babs Gons. Tijdens de viering van Keti Koti die NOS uitzond sprak ze een prachtige tekst uit genaamd: Je Weet Toch Wat Ik Bedoel. Daarin legt ze op treffende wijze de witte lens bloot waardoor zwarte mensen vaak worden gezien. Er wordt een opmerking gemaakt over kroeshaar, of een vraag gesteld over 'jullie cultuur'. Wanneer door mensen van kleur wordt aangegeven dat die vraag of opmerking een eenzijdige blik impliceert, dan is de veelgehoorde reactie 'dat er toch wel begrepen wordt wat ze bedoelen.'

Ongelijkwaardigheid zit vaak in het alledaagse. Zo ook in wat een 'neutraal portret' in een museum lijkt. Babs Gons heeft de binnenwereld van een zwarte vrouw geportretteerd. Een voorbeeld van een perspectief dat structureel meer zou moeten voorkomen. Op weg naar een museum dat werkelijk voor en van iedereen is.

Our first idea for this project was to photograph one hundred and fifty people in the lower house, which is empty at the moment – people generally not associated with power. A diverse group of homeless people, people with a psychiatric history, differently abled people, people who identify as queer, a majority of people of colour; everyone who isn’t currently represented in positions of power. Why aren’t we seeing these people? Due to corona we couldn’t move ahead with our plans. We went back to thinking.

What we finally landed on was a portrait in words because an image of me – as experience has taught us – elicits potent associations. This is partly to blame on the ‘neutral’ position from which society operates. The lens through which we view people is for the most part white, Western, patriarchal, colonial, binary as pertaining to gender, and heterosexual. It’s something you’ll only notice if you don’t belong to that group.

The museum also employs that lens. To give an example: if there is no gender-neutral lavatory, that is unsafe for non-binary or transgender people. Or when a Ghanaian artist exhibits her work in the Netherlands, it’s viewed as being exotic. If you were raised with the Western canon, in which white men are centre stage, it’ll be difficult to interpret the work of a Ghanaian artist, as you don’t know its background. The museum’s lens dictates how the other sees you. Institutes are presumed neutral, but they aren’t. Museums belong to all of us and yet not everyone is represented. It’s true for the staff, for the exhibitions and for their permanent collections. In every stratum, white men prevail, leading to one-sided conception where the so-called outliers will have to keep on legitimising themselves, forced to relate to a standard which is, at its core, exclusionary. As long as we don’t have a diverse outlook, there can be no equality. It starts with acknowledging that your own outlook isn’t neutral. At BIJ1 we are striving towards structural change. More than a museum exhibiting a black woman for once and that being the end of it. On our initiative, the staff of Stedelijk Museum Breda will undergo privilege training at an agency of our choosing. A small step, but it’s a start.

The portrait in words was written by poet and spoken word artist, Babs Gons. During the Keti Koti celebrations which NOS broadcasted she spoke a beautiful text called: Je Weet Toch Wat Ik Bedoel [You Know What I Mean]. In it, she astutely exposes the white lens through which black people are often seen. A remark about kinky hair is made, or a question about ‘your culture’ asked. When people of colour point out that these kinds of questions or remarks imply a one-sided outlook, the oft-heard reply is ‘that they know what they mean anyway.’

It’s often the everyday where inequality hides, as it hides in what seems like a ‘neutral portrait’ in a museum. Babs Gons has made a portrait of a black woman’s inner world. An example of a perspective which should, structurally, occur more often. Towards a museum truly belonging to, and truly being for everyone. 

Power to the Models - Curated by Jan Hoek